تعیین شیوع پلی نوروپاتی دیابتی از طریق معاینه فیزیکی

زمينه و هدف: پلي نوروپاتي يكي از عوارض شايع بيماري ديابت قندي نوع 2 مي باشد. معاينه باليني و يافته هاي الكتروفيزيولوژيك (سرعت هدايت عصبي) نه تنها سبب تشخيص صحيح نوروپاتي مي گردد بلكه پزشك را در پيشگيري و درمان راهنمايي مي نمايد. مطالعه حاضر با هدف تعيين شيوع نوروپاتي حسي حركتي و ميزان صحت و اعتبار معاينه عصبي در تشخيص نوروپاتي و تعيين ميزان شدت آن انجام شد.
روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفي كه به صورت مقطعي- موردي انجام شد، 446 بيمار ديابتي، در مركز ديابت وابسته به دانشگاه علوم پزشكي اصفهان مورد مطالعه قرار گرفتند. تمام بيماران با كمك معاينه عصبي از شدت نوروپاتي به چهار گروه بدون نوروپاتي، خفيف، متوسط و شديد تقسيم شدند. تعدادي از افراد در گروه متوسط و شديد، مورد بررسي تعيين سرعت هدايت عصبي قرار گرفتند. داده ها، با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون آماري Chi-Square، در سطح معني داري P?0.05 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافته ها: شيوع پلي نوروپاتي حسي حركتي در %77.4، نوروپاتي خفيف در %47.98، نوروپاتي متوسط در %25.78 و پلي نوروپاتي شديد در %3.59 تعيين گرديد؛ %22.65 از بيماران، فاقد پلي نوروپاتي بودند. سرعت هدايت عصبي در 62 بيمار تعيين شد كه با يافته هاي معاينه عصبي هماهنگي داشت (P>0.05).
نتيجه گيري: يافته هاي اين تحقيق نشان داد كه شيوع نوروپاتي حسي حركتي در منطقه مورد مطالعه (اصفهان) نسبتا در سطح بالايي قرار دارد؛ همچنين از طريق معاينه عصبي مي توان به وجود نوروپاتي در مراحل اوليه پي برد و برخي از عوارض نوروپاتي مثل درد اندام، زخم پا و حملات سنكوپ را شناسايي و درمان كرد.